WereldJongerenDagen

Ik ging naar de Wereldjongerendagen en neem mee…

Ondertussen zijn de Wereldjongerendagen (WJD) al meer dan een maand voorbij en is het nieuwe schooljaar reeds begonnen. Hoog tijd dacht ik zo om mijn gedachten eens op een rijtje te zetten. Wat neem ik er nu van mee?

Voor diegenen die bij het woord ‘Wereldjongerendagen’ zich niet veel kunnen voorstellen, even een spoedcursus. Heb begon allemaal bij Paus Johannes-Paulus II die het idee had om jonge katholieken van over heel de wereld samen te brengen. Eerst uiteraard in Rome. Dit initiatief werd om de paar jaren herhaald en na een tijdje niet meer alleen in Rome maar in steden overal ter wereld. Drie jaren geleden bijvoorbeeld was het in Rio de Janeiro, mijn eerste ervaring met de WJD. Afgelopen zomer ging deze week door in Krakau, niet toevallig de geboortestad van voornoemde paus. Met ongeveer 2 miljoen waren we, waardoor het ondertussen uitgegroeid is tot het grootste jongerenevenement ter wereld.

Wij, de Vlamingen, logeerden in onze tent op een camping buiten de stad. In de voormiddag gingen we dan naar een naburig kerkje waar een van de vlaamse bisschoppen een catechese gaf gevolgd door gesprek in kleine groep. Afsluiten deden we de voormiddagen met een eucharistieviering. Na de middag trokken we telkens de stad in, wat een drukke bedoening was, om deel te nemen aan het festival in de stad of gewoon voor een terrasje. ’s Avonds was er dan een grote samenkomst op een enorm plein, waar de laatste avonden de paus ons vergezelde. De laatste avond met de wake bleven we slapen op het veld onder de blote hemel. In theorie om de volgende morgen de afsluitende eucharistie met de paus bij te wonen, maar ik moet toegeven dat wij ervoor al weg waren, weg uit de drukte. We hadden het gehad. Bye bye Franceso!

Maar wat blijft mij na een maand nog bij? Wat neem ik mee? Wat doe ik ermee in de parochie? Het werd alweer snel duidelijk dat ik het niet zo heb voor de massa, die onvermijdelijk onpersoonlijk is. Mij raakten de kleine ontmoetingen, de spontane gesprekken. Voor mij als godsdienstleerkracht is het niet abnormaal, maar een spontaan gesprek over je visie op God, geloof en de ethiek die ermee samenhangt met mensen die je tijdens die week heel goed leert kennen, dat zijn de dingen waar ik het voor doe. Soms grappig en soms heel ernstig, maar ieder op zijn manier geïnspireerd door dezelfde Geest. Dat is iets wat heel hard opviel: de ene christen is de andere niet, de ene katholiek is al zeker de andere niet. De ene leest het brevier, de ander gebruikt een pater noster en geef mij maar een wandeling of een jogging in de natuur waar ik Zijn aanwezigheid kan ervaren. Zo verschillend en eigenlijk toch gelijk. Dat is wat me nu nog verbaast, dat hoewel je sommigen nauwelijks kent, laat staan de mensen van andere landen, er toch dat gevoel van verbondenheid was. Dit alles zorgde voor een open klimaat waardoor mensen hun diepste gevoelens naar boven komen, waar men zichzelf kan zijn.

De ervaring van de WJD bewijst dat er best nog een massa spirit in onze kerkgemeenschap zit. Deze nog meer naar boven laten komen is de boodschap die we allemaal meekregen door de paus, niet alleen in de Kerk maar ook in onszelf. In ieder geval wil ik met diezelfde geest verder aan de slag gaan in mijn job als godsdienstleerkracht, als vrijwilliger in de parochie en in alles wat ik doe.

Nathan Rijnders

WJD Krakau 2016

Naar Boven